Ο Άνθρωπος που του Συνέβη ο Εαυτός του
Ερχόμαστε στη ζωή χωρίς να ξέρουμε πώς, γιατί ή πότε.
Και με τον ίδιο τρόπο φεύγουμε από αυτήν. Χωρίς να ελέγχουμε πραγματικά ούτε
την αρχή ούτε το τέλος.
Και στο ενδιάμεσο, μας ανήκει ένα σώμα που δεν
διαλέξαμε. Ένα σώμα του οποίου οι αδυναμίες ή τα προτερήματα, η ομορφιά ή η
ασχήμια, η ευφυΐα ή η αφέλεια, μπορούν να μας περιορίσουν, να μας συνθλίψουν ή
να μας απογειώσουν.
Γεννιόμαστε επίσης μέσα σε ένα περιβάλλον που ούτε
αυτό επιλέξαμε. Σε μια οικογένεια ή μέσα στην απουσία της. Με αγάπη ή χωρίς
αυτήν. Με πλούτο ή φτώχεια. Με ασφάλεια ή φόβο. Με ανθρώπους που μας
αγκαλιάζουν ή με ανθρώπους που, πληγωμένοι οι ίδιοι, μας μεταφέρουν τις δικές
τους ρωγμές πριν καν αποκτήσουμε συνείδηση του εαυτού μας.
Και πριν προλάβουμε να καταλάβουμε τι είμαστε,
αρχίζουμε ήδη να διαμορφωνόμαστε.
Από λέξεις που ακούσαμε παιδιά.
Από βλέμματα που μας έκαναν να νιώσουμε αρκετοί ή
λίγοι.
Από φόβους που κληρονομήσαμε χωρίς να το γνωρίζουμε.
Από απουσίες που έγιναν μέσα μας χαρακτήρας.
Και ύστερα μεγαλώνουμε πιστεύοντας πως «αυτό είμαστε».
Ότι αυτή είναι η προσωπικότητά μας.
Οι αντοχές μας.
Οι ανασφάλειές μας.
Οι επιθυμίες μας.
Η δύναμή μας ή η αδυναμία μας.
Ενώ πολλές φορές δεν είμαστε παρά το αποτύπωμα
συνθηκών που προηγήθηκαν από εμάς.
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σχεδόν τρομακτική έλλειψη
επιλογής, υπάρχει κάτι παράξενο: συνεχίζουμε να ψάχνουμε νόημα.
Να ερωτευόμαστε.
Να δημιουργούμε.
Να παλεύουμε να αγαπηθούμε.
Να αφήσουμε ένα ίχνος πριν χαθούμε.
Σαν κάτι βαθιά μέσα μας να αρνείται να δεχτεί ότι
είμαστε απλώς προϊόν βιολογίας, τύχης και συνθηκών.
Ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται όλη η ανθρώπινη τραγωδία
αλλά και όλο το μεγαλείο μας:
Στην προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε ελευθερία μέσα
σε μια ζωή που μας δόθηκε ήδη μισογραμμένη.
Ελευθέριος Π. Αντωνιάδης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου