Ο συγγραφέας Στάθης Βλαχάκος στις Μεθυσμένες Ιστορίες

 

Ο Εστέτ κ. Ντολφιν  τι πραγματεύεται;

Ο Εστέτ κ. Ντολφιν είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου ένας ιδιαίτερα μπον βιβερ και εστετ  διάσημος Αμερικανός φωτογράφος, επισκέπτεται το Chianti της Τοσκάνης, για ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ, αλλά σύντομα θα βρεθεί μάρτυρας ενός φόνου και παρά τις ευθείες απειλές, για την ζωή του, δεν θα φοβηθεί από τις μαφιόζικες πρακτικές για να αποχωρήσει από την Ιταλία, ούτε θα ακολουθήσει την οδό της σιωπής, το γνωστό aqua in bocca, δηλαδή στόμα γεμάτο νερό. Θα συνεργαστεί με τις αρχές για την πλήρη  διαλεύκανση του. Μπαρουτοκαπνισμένος από επικίνδυνες αποστολές σε όλο τον κόσμο, για μια ακόμα φορά θα αγωνιστεί για να πετύχει να αναδείξει την αλήθεια. Σε αυτό βρίσκει σύμμαχο και φαίνεται πως τον βοηθά ιδιαιτέρως ένα δροσερό κόκκινο Chianti, απελευθερώνοντας του το μυαλό και την δύναμη του χαρακτήρα του.

 

Το αστυνομικό/νουαρ είναι το είδος που σε αντιπροσωπεύει;

Δεν με αντιπροσωπεύει, αλλά ναι, με γοητεύει στην συγγραφή, η δράση, το μυστήριο, οι γρίφοι, το καθαρό μυαλό, έννοιες που αποτελούν σημαντικά εργαλεία στα χέρια ενός συγγραφέα. Όπως σε όλα τα βιβλία μου πρωταγωνιστώ με κάποιον ρόλο, στα αστυνομικά μου, δεν παίζω αναγκαία τον ρόλο του επιθεωρητή, ενός στενού συνεργάτη του, το δεξί του χέρι, του δικηγόρου, ενός ενόρκου ή ακόμα και του ίδιου του δολοφόνου.

Η φαντασία και τα αλλεπάλληλα ερεθίσματα σε οδηγούν.

 

Τι διαφορετικό έχει από τα προηγούμενα βιβλία σου;

Το ότι όλη η ιστορία εκτυλίσσεται σε μια κωμόπολη της επαρχίας Κιάντι την Ιmpruneta, αναδεικνύοντας έτσι τα θετικά αλλά και τα αρνητικά μιας κλειστής κοινωνίας. Επειδή δε, την έχω επισκεφτεί σαν τουρίστας, τα μεσαιωνικά σπίτια της, τα σοκάκια, οι επιβλητικές εκκλησίες και μοναστήρια, μερικά των οποίων εγκαταλελειμμένα ή με αλλαγή χρήσης σε πολυτελείς αγροτοκατοικίες, συνθέτουν ένα μοναδικό κινηματογραφικό ντεκόρ, με τις απαραίτητες νουάρ πινελιές για να αναδείξουν σωστά τον αστυνομικό χαρακτήρα.

 

Η ομορφιά και η διαφθορά μπορούν να συνυπάρξουν;

Νομίζω πως δυστυχώς στις ημέρες μας είναι κανόνας. Ο ηθικός ξεπεσμός και οι οικονομικές δυσκολίες, στρώνουν χαλί στο ρηχό του μυαλού της πλειοψηφίας, με αποτέλεσμα η έλλειψη σεβασμού αλλά κυρίως του μορφωτικού επιπέδου, να δημιουργεί διαδρόμους με άλλοθι και ατέρμονη πορεία.

 

 

Τι σε εμπνέει πιο πολύ;

Για τα αστυνομικά βιβλία, η αφόρητη μερικές φορές επαγγελματική πίεση, που με ωθούν σε εν δυνάμει δολοφόνο. Πέρα από τα αστεία, η συγγραφή είναι απόδραση από την καθημερινότητα, διέξοδος από την ψυχολογική πίεση και την θολούρα στο μυαλό. Σου ανοίγει ορίζοντες και σου δίνει το αντικλείδι στην ερμητικά σφαλισμένη πόρτα του ψυχαναγκασμού.

 

Τόσα χρόνια στον χώρο της λογοτεχνίας, τι έχεις κερδίσει και τι έχεις χάσει;

Έχω κερδίσει γνώση, διευρυμένους πνευματικούς ορίζοντες, αποδοχή από μερίδα του αναγνωστικού κοινού, γνώρισα τόπους, χώρες και πόλεις που δεν έχω επισκεφτεί ακόμα και τώρα, λόγω του ότι το θέμα του βιβλίου μου, είχε σαν αναφορά κάποια πόλη ή χώρα του εξωτερικού και μέσω της τεχνολογίας και του καταιγισμού γραπτών και οπτικών πληροφοριών, η συγγραφή κυλούσε οικεία, σαν σκηνές από ένα φιλμ. Τρανό παράδειγμα το βιβλίο μου Lunar Ο Τελευταίος Καστράτο που διαδραματίζεται στην Ταραγόνα της Καταλονίας. Σίγουρα θα την επισκεφτώ κάποια μέρα. Τι έχω χάσει; Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφερθώ στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας συγγραφέας, κυρίως στην αφοσίωση ωρών, ημερών που χρειάζονται, για το οποιοδήποτε καλό ή κακό αποτέλεσμα. Πολλές φορές μου έλειπε μια βόλτα στο πάρκο κοντά στο σπίτι μου, αλλά η ιδέα που εξελισσόταν αποτελούσε τροχοπέδη στα θέλω μου. Δύσκολή πολύ η συγγραφή. Για αυτό τον λόγο σέβομαι όλα τα βιβλία και δεν έχω δικαίωμα να κρίνω σαν καλό ή κακό ένα βιβλίο, γιατί κάποιος συγγραφέας μάτωσε πνευματικά για να το τελειώσει.

 

Ποιος είναι ο άσσος στο μανίκι σου;

Δεν παίζω χαρτιά και συχνά φοράω κοντομάνικα. Μεταφορικά ο δικός μου άσσος, είναι η έκρηξη της φαντασίας μου και η μεθοδικότητα που την χρησιμοποιώ. Επίσης αποκαλύπτω πως είμαι αφόρητα ψυχαναγκαστικός  γενικά και αυτό το χαρακτηριστικό μου, με έχει βοηθήσει στην συγγραφική μου συνέπεια. Από την άλλη, μου κλέβει ολοένα και περισσότερες στιγμές.

Και εδώ έρχεται συνειρμικά η απαξίωση μερικές φορές από κάποιους εκδοτικούς οίκους, που δεν δείχνουν τον απαραίτητο σεβασμό στα λογοτεχνικά έργα που έχουν υποβληθεί για αξιολόγηση ή την μετέπειτα εκδοτική πορεία τους. Ας μην ανοίξω ένα τόσο μεγάλο κεφάλαιο.

 

Οι νέοι διαβάζουν λογοτεχνία;

Δυστυχώς μειώνεται δραματικά το ποσοστό των αναγνωστών, σε σημείο ιδιαίτερα ανησυχητικό. Η τεχνολογία, τα μέσα δικτύωσης, η αδιάκοπη πληροφόρηση, αποπροσανατολίζουν ιδιαίτερα τους νέους και δημιουργείται μια φυλή χωρίς ενδιαφέροντα, αλλά ιδίως χωρίς δίψα για γνώση. Αν δεν αγοράσεις ένα βιβλίο, να μυρίσεις το χαρτί, να δεις τον διάκοσμο, να αξιολογήσεις το εξώφυλλο, να πάρεις πληροφορίες για τον συγγραφέα, εργάτη χωρίς ένσημα, ίσως βαρέα αλλά υγιεινά θα πρόσθετα, και να ταξιδέψεις, τι μπορεί να περιμένεις για την γνώση που περιμένει στην γωνία. Ξεροσταλιάζει που λέει ο λαός.

 

Τι θα συμβούλευες έναν νέο συγγραφέα.

Να έχει υπομονή και επιμονή σε αυτό που κάνει, μα ιδιαιτέρως σεβασμό και συνέπεια. Η αναγνωρισιμότητα, δυστυχώς καθοδηγείται όπως σε όλα τα πεδία δυστυχώς. Πέρασε ο ρομαντισμός και οι ονειροπόλοι κατέθεσαν τα δελτία τους. Αυτός ο μπάρμπας και η πόλη της Κορώνης, καθορίζουν την πορεία σου. Ποιος ξέρει όμως πως θα εξελιχθεί το ταξίδι σου στον μαγικό κόσμο του βιβλίου. Για αυτό και μόνο, αξίζει να προσπαθήσεις.

 

Ας κλείσουμε με μια αγαπημένη σου φράση από το βιβλίο.

«Βρισκόμουν σχεδόν στις παρυφές της πόλης, ακριβώς εκεί που αρχίζουν οι αμπελώνες. Χώθηκα ανάμεσα στα κλήματα, προσπαθώντας να τραβήξω μια λήψη της πόλης, σε κάδρο που ορίζουν οι ασαφείς σκιές των αμπελόφυλλων. Τα φώτα μπλέκονταν με τις σταγόνες υγρασίας των φύλλων και φανταζόμουν ένα εξώφυλλο τουριστικού οδηγού της περιοχής, με τίτλο Chianti. Μια άλλη πτυχή της γοητείας.»