Οι ιστορίες της Παρασκευής, ήταν μια προσωπική
ιεροτελεστία...
Όταν ήμουν στη Σουηδία, έπαιρνα ένα τραγουδάκι που
είχα γράψει αρκετά παλαιότερα, του έβαζα μια ιστορία και κάθε Παρασκευή το
δημοσίευα.
Οι Ιστορίες της Παρασκευής
Κάπου στον Πειραιά.
Το 2007, δούλευα ως καλησπερατζής στην πόρτα ενός
ρεμπετάδικου για να κονομάω κανένα φράγκο παραπάνω.
Τότε δούλευε στην ορχήστρα ο Θεόφιλος, που έπαιζε
βιολί. Πολύ καλός στο βιολί, σπουδαγμένος στη μουσική, σπουδαγμένος γενικά.
Απόμακρος όμως και με ένα ζωγραφισμένο παράπονο στα μάτια.
Αυτά τα μάτια είχε, της πληγωμένης παιδικότητας.
Εγώ τότε έκανα παρέα με τον Ζώη.
Είχαμε και οι δύο μηχανές και πηγαίναμε εκδρομές,
γκομενίζαμε, βλέπαμε θέατρο, ακούγαμε ρεμπέτικα και κλασσική μουσική. Ο Ζώης
έπαιζε τέσσερα ή πέντε όργανα. Τον έλεγα "πολυεργαλείο" .
Ένα βράδυ έπεσε με τη μηχανή, δεν έπαθε κάτι σοβαρό
αλλά πήρε μια εβδομάδα αναρρωτική άδεια και δεν έπαιζε κανένα κλαπατσίμπαλο.
Ερχόταν στο μαγαζί όμως με το αυτοκίνητο και μου έκανε
παρέα στην υποδοχή.
Καθόμασταν κάτω από τη σόμπα και τα λέγαμε. Τότε ήταν
που μου είπε την ιστορία του Θεόφιλου. Του την είχε πει η πρώην του, που ήταν
φίλη πρώην γκόμενας του Θεοφίλου.
<<Μητσάρα άκου>>, μου λέει...
Ο Θεόφιλος, είναι από φραγκάτη οικογένεια. Από τότε
που ήταν μικρός οι δικοί του, του δίνανε δυνατό χαρτζιλίκι.
Δεν του έδιναν όμως στοργή και αγάπη. Αντ' αυτού τον
έστελναν σε ιδιωτικά σχολεία, γαλλικά και ωδεία! Εξού και οι γνώσεις του αλλά
και η ικανότητα του στο βιολί.
Τα φράγκα όμως που είχε ο Θεόφιλος αρχικά τα έκανε
"φούντες" ...
Βυθίστηκε στον εθισμό όπως το φεγγάρι βυθίζεται στη
θάλασσα. Κάποια στιγμή σε ένα πάρτυ γνώρισε τη Μάνια. Αυτή έμελε να γίνει η
μανία του. Την ερωτεύτηκε τρελά αλλά η τύπισσα τον βούτηξε ακόμα πιο βαθειά
στις εξαρτήσεις. Και επειδή υπήρχαν φράγκα τα "κοκόρια" έδιναν και
έπαιρναν.
Μια μέρα τον παράτησε κι έφυγε.
Πήγε λέει στην επαρχία να δουλέψει νύχτα για να βγάλει
λεφτά.
Ο Θεόφιλος δεν μπόρεσε να το χειριστεί και βούτηξε πιο
βαθειά στους εθισμούς. Ξεκίνησε τα "βελόνια" .
Ένα βράδυ τον μάζεψαν από την Ομόνοια σχεδόν νεκρό.
Μετά από αυτό οι δικοί του, τον έστειλαν σε κέντρο
απεξάρτησης στο εξωτερικό. Γύρισε πέρυσι από το εξωτερικό, και έκτοτε είναι
καθαρός. Τσιγάρο φουμάρει μόνο, κανονικό.
Δουλεύει σε κάνα δύο μαγαζιά, παίζοντας βιολί, πιο
πολύ για να ξεχνιέται και όχι από ανάγκη.
Είναι καλό παιδί ο μπαγάσας, βοηθάει ζώα και ανθρώπους
χωρίς να το φωνάζει.
Μια λουλουδού που μένει στην ίδια πολυκατοικία με
αυτόν μου είπε ότι ταΐζει όλα τα αδέσποτα της γειτονιάς και ότι φροντίζει μια γιαγιά
εκεί στη γειτονιά.
<<Αυτά που λες ο Θεόφιλος, φίλε μου>>...
Το βράδυ που πήγα σπίτι μου, η ιστορία του Θεόφιλου
ηχούσε στα αυτιά μου.
Με τα μυαλά που είχα τότε,
πήρα μολύβι και χαρτί, μπήκα στα παπούτσια του
Θεόφιλου και άρχισα να γράφω...
Μονάχος μου περπάτησα
και πόνεσα και δάκρυσα
αγάπη εγώ δεν γνώρισα
σε μι' αγκαλιά δεν χώρεσα
Εσύ όμως με αγκάλιασες
και τη ψυχή μου αγάλιασες
τη φλόγα, μου την έσβησες
τη νύχτα, τη ξημέρωσες
Μαζί όμως με τα φιλιά
μου πούλαγες παρηγοριά.
Παρηγοριά εθιστική
που τη κρατούσα μυστική
Μα έφυγες μια Κυριακή
σάπιο σκαρί έμεινα 'κει
να ψάχνω την απανεμιά
στου εθισμού τη συντροφιά
Ρεφρέν
Όσο σκοτάδι πότισε
τη δόλια μου τη ζήση,
τόσο η ελπίδα μέσα μου
δεν πρόκειται να σβήσει
Σε μια άλλη ζήση
ΔΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου