Όταν ήμουν παιδί...

Τα κόκκινα σχοινιά… στον λόφο του Αγίου Φίλιππα… στη «Δεξαμενή»… σήμερα τα επισκέφθηκα μετά από καιρό και το μυαλό μου γέμισε με χιλιάδες αναμνήσεις. Εδώ με έφερναν οι γονείς μου όταν ήμουν μικρός και έπαιζα. Εδώ μας έφερναν οι δάσκαλοί μας εκδρομή από το 7^ο Δημοτικό σχολείο Νίκαιας. Πάντα κάναμε κόντρες ποιος θα φτάσει πιο γρήγορα στην κορυφή. Εγώ είχα τις φίλες μου, τη Σοφία και τη Δήμητρα και δεν στεναχωριόμουν όταν δεν τα κατάφερνα και με κορόιδευαν τα αγόρια της τάξης. «Καθαρίζανε» αυτές για μένα. Τα πόδια μας γέμιζαν άμμο αλλά δεν μας ένοιαζε. Τα ρούχα μας γεμάτα σκόνη και ιδρώτα αλλά και πάλι δεν μας ένοιαζε. Όμορφα, ανέμελα χρόνια. Και κοιτάζω εκείνη την κορυφή και σκέφτομαι. Πότε θα φτάσω εκεί ψηλά; Και την απάντηση την έχω μπροστά στα μάτια μου… Καλύτερα αργά και σταθερά βήματα… μικρός είμαι ακόμα… έχω μάθει να περιμένω… έχω μάθει να μη με νοιάζει τίποτα… το παιδί που στέκει ολοζώντανο μέσα μου για κανέναν και για τίποτα δεν το σκοτώνω.-