Το τρέξιμο της αρκούδας (κάτι σου θυμίζει, ναι;)

Ώρα 8 το πρωί. Ο Χριστός και ο Απόστολος Γκλέτσος. Τέτοια ώρα τι γυρεύω στο μπάνιο να βουρτσίζω τα δοντάκια μου και δεν βλέπω το 12^ο όνειρο; Έπρεπε να τα προλάβω όλα. Έπρεπε να τρέξω. Έπρεπε στοπ. Τα κατάφερα τελικά. Φόρεσα ότι βρήκα μπροστά μου και βγήκα από το σπίτι. Κρύο έκανε αλλά όχι και τόσο πολύ να σου πέφτουν και τ’ αυτιά. Παίρνω ένα φραπόγαλα και περπατάω. Γρήγορα. Και φτάνω στην εφορία στον τρίτο όροφο. Στο μητρώο για να μου δώσουν τον κλειδάριθμο. Και να βρίζουν και να τσακώνονται. Που τη βρίσκουν τόση όρεξη χαράματα που λέει και το τραγούδι; Φτάνω στον γκισέ, σκάω ένα χαμόγελο, τσεπώνω και τον κλειδάριθμο και βουρ για τη λογίστρια. Είναι πολύ ντροπαλή. Δεν θα πω άλλα γι’ αυτήν. Πάω στην τράπεζα. Ξοφλάω ξοφλώ την κωλοεφορία και τρέξιμο, ανηφόρα μιλάμε, για τον κεντρικό εμπορικό δρόμο του Κορυδαλλού. Εκτός από φυλακές έχει και αμέτρητα καταστήματα. Μπαίνω με το ίδιο χαμόγελο στο ταξιδιωτικό γραφείο και τσεπώνω τα αεροπορικά για Ούσλο. Πρώτη μου φορά Χριστούγεννα μακριά απ’ την Ελλαδίτσα. Επιστροφή στο σπίτι. Πανικός. Να μη ξεχάσω αυτό να μη ξεχάσω εκείνο. Μόνος μου τα λέω μόνος μου τ’ ακούω. Μπαίνω στο λεωφορείο, χαμός στο λιμάνι, μπαίνω στον ηλεκτρικό για κέντρο: κάθε στάση και άλλο ακορντεόν. Φτάνω Μοναστηράκι. Αρχίζω και κολλάω αφίσες για την παρουσίαση του Σαββάτου. Γεμάτο το Μοναστηράκι από νέους. Άλλοι χόρευαν άλλοι τραγουδούσαν, εορταστικά πράγματα. Περπατώ όλη την Αιόλου και μπαίνω στο Camp! Στη πλατεία Κοτζιά. Τα πόδια μου καίνε. Τρώω σάντουιτς με γαλοπούλα και χτυπάω φραπόγαλα τούμπανο. Σκάσει μύτη και ο θεός Νίκος Γιαβρόπουλος και στο καπάκι η θεά Κίκα. Ανεβαίνω στον όροφο όπου φιλοξενείται η cheap art. Τι όμορφα πράγματα. Πολλά χρώματα ανακατεμένα. Κάθε καλλιτέχνης και μια διαφορετική προσωπικότητα. Έφυγα από εκεί μπήκα στο Μετρόπολις βρήκα το σι ντι που έψαχνα. Τρέχω να προλάβω το λεωφορείο. Τρέχω να φάω για να μη κρυώσει το φαγητό. Τρέχω να τσεκάρω τα μέιλ. Τρέχω στο Αττικό για φάρμακα. Τρέχω, τρέχεις, τρέχει, τρέχουμε, τρέχετε, τρέχουν!!!