Αλλαγή εποχής

Στο ημερολόγιο ναι, ουσιαστικά όχι! Το βλέπεις και μόνος σου ότι το πρωί έχει ήλιο, κάνει ζέστη. Δεν γκριζάρει ο ουρανός, δεν πέφτουν σιγανές ψιχάλες. Αν και το Σάββατο, καθώς ταξιδεύαμε για Αίγινα, φάγαμε μερικές στο κεφάλι. Ανάλατες. Δεν μας προειδοποίησαν καν. Στη συνέχεια αφήσαμε τα πράγματα στο δωμάτιο και κατεβήκαμε για μπάνιο. Χρώμα καπούτ, ήλιος πουθενά, βαρκούλες να χορεύουν δεξιά κι αριστερά. Μετά από καμιά ώρα έκαναν την εμφάνισή τους χρυσές ηλιαχτίδες  και πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Το ίδιο βράδυ έγινε η παρουσίαση του βιβλίου μου σε μια παραμυθένια αυλή. Υπεύθυνος για όλα ο Βασίλης Βασιλάκης. Ευγενικές κυρίες, υψηλού μορφωτικού επιπέδου δώσανε το παρών. Δασκάλες, καθηγήτριες, μία ζωγράφος και μια συγγραφέας. Φάνηκε να το διασκεδάζουν. Στη συνέχεια κουβεντούλα με παγωμένο κρασί. Την επόμενη μέρα γυρίσαμε. Το λιμάνι του Πειραιά έδειχνε όμορφο. Όχι, δεν είναι όμορφο. Ποτέ δεν ήταν. Αλλά εκείνο το απόγευμα, η εποχή άλλαζε και τα πάντα έδειχναν αλλιώς. Η εβδομάδα ξεκίνησε με μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. Ίδια Αθήνα. Ίδιοι ρυθμοί. Οι διακοπές τελείωσαν. Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Μπήκα στον Ιανό στη Σταδίου και ρώτησα αν έχουν το βιβλίο μου. Αρνητική απάντηση – θετική σκέψη. Αγόρασα και δύο βιβλία διότι ένα ίσον κανένα. Τώρα γράφω τις νύχτες και την ημέρα διαβάζω. Και βαρέθηκα να σου πω την αλήθεια τις βερμούδες και τα κοντομάνικα. Θέλω παντελόνι, φούτερ, παλτουδάκι και θέατρο. Το καλοκαίρι δεν βλέπω θέατρο, ούτε τηλεόραση.  Προτιμώ να μιλάω με τ’ αστέρια. Κι αν βρέξει, σφύρα μου!