Μπαλκόνι με θέα…

Στη παλιά μου γειτονιά δεν υπήρχαν ψηλές και άχαρες πολυκατοικίες που πιάνουν μισό τετράγωνο η καθεμία. Μονοκατοικίες με αυλές υπήρχαν και διώροφα το πολύ τριώροφα σπίτια. Όταν έβγαινα στο μπαλκόνι κοιτούσα τα καλώδια της ΔΕΗ και τα απέναντι μπαλκόνια που ήταν γεμάτα φυτά και χαμογελαστούς ανθρώπους. Μετά από 30 χρόνια άλλαξα γειτονιά (έτσι το ήθελε η μοίρα). Δυστυχώς η περιοχή είναι γεμάτη από πελώριες πολυκατοικίες (5 όροφοι και πάνω). Οι άνθρωποι είναι σκυθρωποί (και δεν φταίνε οι ειδήσεις γι’ αυτό). Ευτυχώς το διαμέρισμα που μένω σήμερα απέναντι έχει έναν υπέροχο καταπράσινο λοφίσκο (δέντρα, παπαρούνες, άνηθο, βασιλικό και δυόσμο) από τον οποίο βράδυ δεν περνάς γιατί όποιος τη νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί. Εκεί οι Ελληνάρες βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα για πιπί και κακά. Το κακό με τους συγκεκριμένους Ελληνάρες είναι ότι δεν σέβονται τους υπόλοιπους που δεν έχουν κατοικίδια. Θα στείλω επιστολή στο Δήμο να βάζει πρόστιμα. Ο Δήμος Αθηναίων το ξεκίνησε και μπράβο του. Θέλεις να το παίζεις φιλόζωος; Κάντο, δεν στο απαγορεύει κανείς αλλά όταν το σκυλάκι σου θέλει να κάνει την ανάγκη του να το βγάζεις στο μπαλκόνι σου (εσύ θα το καθαρίζεις μετά, καλό;). Το μπαλκόνι μου έχει υπέροχη θέα και γι αυτούς που περνάνε είμαι υπέροχη θέα ειδικά κάθε φορά που βγαίνω από το ντουζ με τη πετσέτα. Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι παρακαλάνε να πέσει η πετσέτα αλλά όχι δεν τους κάνω το χατίρι. Ο Τζάμπας πέθανε που έλεγε και αδερφή μου. Ο θεός να τον έχει καλά εκεί που βρίσκεται. Ζωή σε μας…