Ποίηση είναι… της Βασιλικής Στρώλη

 

Ο κόμπος που σε πιάνει στο στομάχι καθώς κοιτάζεις τον Κρόνο του Γκόγια

να κατασπαράζει.

Ο αέρας που λύνει το κασκόλ απ’ τον λαιμό σου∙

Ποίηση είναι η προσμονή στην Άνοιξη, οι ξηλωμένες ραφές στο σακάκι μου,

το κομμένο κουμπί κρυμμένο στην τσέπη.

Το σκισμένο καλσόν που απελευθερώνει λίγο από το δέρμα,

οι δείκτες του ρολογιού που τρέχουν, η πνιγμένη επανάσταση μέσα μας.

Είναι τα χώματα στην πρόσοψη των παπουτσιών μας,

ένδειξη πως δεν φοβόμαστε να λερωθούμε.

Ποίηση είναι το σκίσιμο μιας αποτυχημένης σελίδας στις δώδεκα το βράδυ.

Είναι το: «Τι κάνεις; Πώς είσαι»

και η απάντηση στην πλάτη που ξεμακραίνει.

Ποίηση είναι η γραβάτα του τεχνοκράτη που τον πνίγει σαν παλιά ιδεολογία,

ένα σκουλήκι που σέρνει το σώμα του με περισσή χαρά στο χώμα,

λίγο πριν βρεθεί κάτω από ένα βήμα.

Και η κάμπια που οδεύει στην αναγέννηση•

 

Είναι η πρωινή βραχνή φωνή σε ανεπιθύμητη κλήση.

Ο κέρσορας στην οθόνη που αναβοσβήνει. Είναι το παιδί που προσπαθεί να διατηρήσει την παιδικότητά του.

Ποίηση το σκονάκι για τους «Περσικούς» στο εσωτερικό του μηρού μου.

Είναι η 8 και τέταρτο αργοπορία σου.

Ποίηση είναι η πίσσα στα νύχια του εργάτη,

η γυναίκα που πουλάει καλαμπόκι στο παζάρι και λεμόνια μέσα της.

Οι σόμπες αλογόνου που καίνε το πρόσωπο και αφήνουν αβοήθητα τα πόδια σου

στο περπάτημα.

Ποίηση είναι η ξεκούρδιστη κιθάρα που σπάει τον ήχο στο κενό.

Το ραδιόφωνο που γρατζουνά τις νότες, χάνει το σήμα του, κόβει τις λέξεις

κι εσύ σιγοτραγουδάς τη συνέχεια.

Είναι η σημειωμένη –με φλούο– φράση

«περί μπάζων και λοιπών απορριμμάτων».

Ποίηση είναι μια γριά σκυμμένη στον μπαξέ της,

χωρίς παράπονο.

Ποίηση είναι το σκουλαρίκι που έχασα σε ένα φιλί στα 18,

η ένωση σε ένα τραπέζι.

Είναι οι μουτζούρες στα τετράδιά μας.

Ποίηση είναι τα πέλματα στην άμμο

και οι Polaroid στιγμές.

Ο καφές, Κυριακή απόγευμα

και η σιγή στον δρόμο.

Ποίηση είναι να τρώω μανταρίνια

–που σιχαίνομαι–

μόνο και μόνο επειδή εσύ μου τα πρόσφερες.

Ποίηση εγώ και εσύ

 

 

και εσύ.