33 (ακριβώς...)

Ούτε «λίγο πριν», ούτε «και κάτι ψιλά». Ακριβώς. Όπως γίνεται όταν οι δείχτες του ρολογιού συναντιούνται στο δώδεκα. Όταν η άμαξα της Σταχτοπούτας γίνει πάλι κολοκύθα. 33. Όσα και τα χρόνια του Χριστού. Έτσι μου είπε η μανούλα μου, έτσι λέω κι εγώ. Αισθάνομαι καλύτερα από ποτέ. Αλήθεια. Ευτυχισμένος, ναι, ευτυχισμένος. Αισιόδοξος, πάντα ήμουν αισιόδοξος κι έτσι θα παραμείνω σε όλη μου τη ζωή. Όσα χρόνια κι αν ζήσω. Ελπίζω πολλά, πάρα πολλά. Οι εχθροί μου πήρανε τον πούλο. Όσοι μένουν βράζουν στο ζουμί τους. Τίποτα δεν πάει λάθος. Τίποτα δεν πάει στραβά. Οι γονείς μου, τ’ αδέρφια μου, οι φίλοι μου είναι συνέχεια δίπλα μου. Πάντα ήταν. Τους αγαπώ. Υπάρχει αγάπη. Η καρδιά μου είναι μεγάλη και η αγκαλιά μου επίσης. Μου μάθανε να αγαπώ. Αληθινά. Μου μάθανε να είμαι καλό παιδί. Να μη ζηλεύω την προκοπή του άλλου. Να μη μισώ. 33. Ωραία χρόνια. Πολύχρωμα και έντονα. Με αμέτρητες χαρούμενες μελωδίες να ηχούν στ’ αυτιά μου και χιλιάδες χρώματα να πρωταγωνιστούν στην καθημερινότητά μου. Κάθε μέρα γιορτή. Από εδώ και πέρα πιο δυνατός από ποτέ. Από εδώ και πέρα πιο χαρούμενος από ποτέ. Με αυτό το χαμόγελο που μόνο ψεύτικο δεν είναι. Με την ελπίδα να αλλάξουν τα πράγματα, να πάνε προς το καλύτερο. Αυτά για μένα. Μόνο αυτά…