Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Ποδηλατάδα με Λιακάδα…

Γιατί χθες ο καιρός δεν ήξερε τι του γινόταν και ανοίξανε οι ουρανοί και αστραπές και βροντές να χορεύουν πεντοζάλη αλλά εμείς αλλού ντ’ αλλού δεν έτρεχε μία…

Το ποδηλατάκι μου το αγαπημένο, που μόνο αυτό με καταλαβαίνει, το είχα στο πατρικό μου κρυμμένο μη μου βραχεί κι αρπάξει καμιά πνευμονία καλοκαιριάτικο…

Ποτέ δεν παραπονιέται όπως οι άνθρωποι. Ποτέ δεν βάζει τα κλάματα ή κάνει σκηνές ή το πιάνει υστερία άνευ λόγου και αιτίας έτσι για να σπάει η μονοτονία…

Ποτέ δεν θα μου πει ψέματα όπως οι άνθρωποι. Το αγαπώ έτσι όπως είναι, με αγαπά ακριβώς όπως είμαι. Δεν μου λέει: - Τράβα κοιτάξου στον καθρέφτη να δεις τα χάλια σου αφέντη. Δεν άλλαξα ούτε θα αλλάξω…

Τα κιλά που έχασα στο ποδηλατάκι μου τα χρωστώ. Κάθε μέρα ή σχεδόν κάθε μέρα να ταξιδεύουμε μαζί χιλιόμετρα. Πάντα με πετάλι για να σφίγγει το κορμί και ο κ.... να κολλάει στην ηλικία των 20…

Σήμερα το πρωί δεν έφτιαξα καφέ ούτε άνοιξα το ραδιόφωνο. Σήμερα καβάλησα το ποδηλατάκι μου και το είδα χαρούμενο να μου χαμογελά που δεν το άφησα μόνο του στο σπίτι να ερημώνει…

Πήραμε τη Ράλλη/ Σαλαμίνος ευθεία φτάσαμε στον μεγάλο Σκλαβενίτη εν συνεχεία περάσαμε τα μεγάλα καζάνια και σε λιγότερο από 15 λεπτά ήμασταν στο Πέραμα μέσα στο καράβι για Σαλαμίνα…

Του είπα: - Τώρα θα ξεκουραστείς και το απόγευμα θα πάμε για μπάνιο στη θάλασσα και μετά θα σου πάρω παγωτό. 

Χωρίς δεύτερη σκέψη με μια ματιά μου απάντησε:
- Δεν θέλω παγωτό. Μόνο εσένα θέλω να βλέπω ευτυχισμένο και τίποτα άλλο… 

Μετά από αυτό πώς να το αφήσω μόνο του ξανά…


                                   
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου